Zondagochtend, kwart voor negen. Sandra staat in haar keuken. Het is een mooie keuken. Groot, goed ingedeeld, een of ander duur Italiaans designmerk, nog geen zes jaar oud. Haar man is al op, zijn koffiekopje staat leeg op het aanrecht. Hij lust vast nog wel een tweede. Ze zet twee cappuccino's.
Het voelt als een fijn ritueel, zo'n zondagochtend. Die cappuccino, het geknars, van de molen, de geur van verse koffie. Háár ritueel. Haar manier om die dag te starten. En om maar niet te beginnen over zometeen, want als ze even op de bank het nieuws heeft gecheckt, dan maakt hij weer haar favoriete gepocheerde eitjes. Alléén hij kan ze zo maken. Zelfs met verse avocado eronder. Smullen!
Kleine irritatie
Om bij het espressoapparaat te komen, loopt ze langs de kastenwand en buigt ze een fractie om het eiland heen. Het is een halve meter om. Dertig centimeter misschien. En toch doet ze het elke ochtend met iets van een onbestendige weerstand. Ze staat in de hoek, met haar gezicht naar het apparaat. Sinds ze er bewust van is, weet ze dat het niet helemaal klopt. Stom eigenlijk. Alsof ze zich aanstelt. Het is toch iets kleins? Zo klein dat het nergens over gaat.
Is Sandra een zeurkous?
Een luxeprobleem voor verwende mensen? Misschien. Maar het is te verklaren? Uw brein voert bij elke ruimte die u betreedt dezelfde berekening uit. Razendsnel, onbewust, lang voordat u een mening vormt over de kleur van de muren: kan ik overzien wat er om me heen gebeurt? Ben ik beschermd? Sandra staat elke ochtend in een hoek waar dat oordeel niet positief uitvalt en de escape route is er een met barrières.
Ze kan het niet benoemen. Maar haar lichaam weet het wel. Want het gaat over de wetenschap achter Oergevoel©.
Ze hebben dit appartement twee jaar geleden gekocht. Het was instapklaar, mooi gerenoveerd. Alles klopte op papier. Alles klopt nog steeds. Maar Sandra zet haar koffie elke ochtend nét niet helemaal zoals ze dat zou willen.
Onderweg naar het raam
Ze loopt met twee verse cappuccini naar haar man, die bij het raam staat te dagdromen. In het voorbijgaan valt haar blik op de gang. Grrrr... de sporttas van gisteren staat nog naast de deur. En er ligt een pakketje te slingeren dat nog steeds retour moet. De sleutels, waar liggen die eigenlijk? Zitten die nog in haar jas? Of heeft ze ze opgeborgen? Het is er net te krap voor het moderne leven.
Ze geeft hem zijn koffie en blijft even naast hem staan bij het raam. Ze voelt de warmte van de ochtendzon. Best een mooi uitzicht eigenlijk, zo over het park. Hij zegt dat hij er altijd zo van geniet. Dat het iedere dag anders is. Het licht, de lucht, de seizoenen. Ze begrijpt het wel. Gaat ze straks toch ook wel missen. Zonde eigenlijk, dat de vorige eigenaren daar nooit iets mee gedaan hebben. Maar ja, nu te laat. Ze gaan over anderhalf jaar verhuizen.
Straks is het uitzicht op de skyline van Rotterdam. Daar zal hij ook wel van kunnen genieten. Als je het hebt over altijd anders, dan is dat het wel. Ze moeten er echt een plekje voor hem maken. Meer over de wetenschap achter het geluk van momenten: Creating Moments©.
Uw favoriete plek in huis
Ze gaat zitten. Haar plek op de bank, lekker de benen omhoog. Heerlijk. Net geslapen en nu alweer bijna horizontaal. Wat een luxe.
Gek eigenlijk. Ieder heeft toch altijd zijn eigen favoriete plek op de bank.
Ze trekt de deken over haar voeten. Die fijne luxe deken die ze bij de Bijenkorf had gekocht. Het kussen van haar vriendin, van zijde, dat ze uit Thailand voor haar had meegenomen. Oplaadkabeltje voor de e-reader binnen handbereik. Haar hoek. Haar spullen. Haar plekje.
Ze had laatst, toen ze research voor het nieuwe appartement deed, op een blog van de interieurarchitect waarmee ze nu aan de slag zijn, gelezen dat de ruimte die één persoon inneemt op de bank verdubbeld is ten opzichte van tien jaar geleden. Dat herkende ze wel. Zometeen zal haar man aan de andere kant neerploffen. Doet 'ie altijd. Op zijn iPad. Want die ligt daar tussen de kussens.
Vijf seconden en een kleine glimlach
Onderuitgezakt nipt ze aan de cappuccino en denkt ze aan wat ze laatst bij een vriendin had gezien. Die had in haar kledingkast een sieradenlaatje laten maken. Lijkt haar ook wel wat, ook al is het echt niet allemaal exclusief hoor, wat ze heeft. Maar gewoon, zo'n laatje... alleen voor haar.
Iedere ochtend openen, even kijken, pakken wat bij de dag past, en weer dicht. Gek eigenlijk, dat zoiets kleins, iets dat helemaal van jou is, je iedere dag zo blij kan maken. Vijf seconden en een kleine glimlach. Lees meer over de grote impact van kleine momenten.
Dat is het!
Ja, nu ze daar zo over nadenkt: momenten. Alle fijne herinneringen zijn momenten. Niet die avonden bankhangen, maar echt momenten. Zoals laatst bij vrienden. Heerlijk met elkaar gegeten, en die setting bij hen, die vraagt er ook wel om hoor: veel te lang natafelen. Nog één borreltje, een mooi verhaal, of een spelletje. Sandra wil dat straks ook. Die avonden waar je om elf uur denkt: zullen we nog eentje nemen en dan gaan? En voor je het weet is het kwart over een.
Draait het daar niet allemaal gewoon om?
Een huis is geen verzameling kamers. Het is een verzameling momenten. De ochtendkoffie. Het uitzicht dat iedere dag anders is. Het thuiskomen. De avond die langer duurt dan gepland. Uw geheugen bouwt het verhaal van uw leven niet uit de uurtjes op de bank. Het bouwt het uit die paar seconden die er echt toe doen. Ontdek de wetenschap achter de momenten die blijven.
Mooi huis. Goede smaak. Maar het voelt niet als thuis.
Sandra kijkt om zich heen. Het is een mooi huis. Echt over nagedacht. Goede materialen, mooie afwerking. Daarom waren ze er ook voor gevallen. De vorige eigenaren hadden écht smaak. Maar het is wel hún smaak. Hún indeling. Hún idee van koken. Sandra is erin gaan wonen. Het past prima. Maar het is niet van haar.
En voor haar nieuwe appartement is er een steeds vaker terugkerende vraag in haar gedachten. Niet alleen: hoe moet het er straks uitzien? Maar: hoe wil ík eigenlijk leven? Hoe begint mijn ideale ochtend? Wat is mijn routine? Hoe kom ik het liefst thuis? Waar laat ik mijn spullen? Welke momenten wil ik bewaren, en welke wil ik creëren?
Een huis 'eigen' maken
Onderzoek laat zien dat het gevoel van regie over de eigen ruimte de sterkste voorspeller is van of een huis als thuis voelt. Sterker dan een mooie afwerking. Sterker dan de locatie. Sterker dan de vierkante meters.
Het verschil tussen een huis dat uw eigendom is en een huis dat wérkelijk van u is, zit in de mate waarin ú hebt bepaald hoe het is. Autonomie is de sleutel tot thuisgevoel.
Niet langer wonen in het ego van de architect
Vorige week was de eerste sessie met de interieurarchitect. Ze kwamen bij haar thuis. Dat was fijn. Samen brainstormen, aanwijzen wat goed werkt en wat niet. En het ging totaal niet over welke kleur mooi zou zijn. Het ging over hoe de ochtenden beginnen. Hoe het dagelijkse leven zich afspeelt. Hoe ze door het huis bewegen.
Het viel hen op hoe ze naar het espressoapparaat liep. Die halve meter omweg. Die rug naar de kamer. En ze legden uit waarom dat niet fijn voelde. Sindsdien laat het haar niet meer los. Die kleine ergernis die eigenlijk nergens op leek te slaan, maar oh wat is ze opgelucht dat ze dat straks niet meer heeft.
Het verschil tussen zeggen en doen
Tussen wat mensen zeggen dat ze willen en hoe ze werkelijk leven, bleek een wereld van verschil te zitten.
Sandra had gezegd: "de keuken is belangrijk." Maar wat ze bedoelde, was iets dat ze niet in woorden kon vatten. Het ging over samen zijn. Over de ochtend die goed begint. Over een overzichtelijke plek. En niet over elke avond de keukenprins en -prinses uithangen. Die informatie kwam pas boven toen iemand er was om het te zien en te benoemen. Ontdek hoe u tot het beste interieurontwerp komt.
De meeste interieurs worden ontworpen op basis van wat iemand zegt. De beste op basis van wat iemand doet.
Het espressoapparaat staat straks wél op de juiste plek. Het uitzicht wordt absoluut vormgegeven. Haar sieradenlade gaat er zeker weten komen. De eettafel wordt het hart van de avonden, met lekkere, comfortabele stoelen eromheen, waar je uren in kan natafelen. Niks gaan ze aan het toeval overlaten. Over vier weken liggen de aanpassingen voor de projectontwikkelaar klaar. En maken ze kennis met de aannemer die de afbouw gaat organiseren.
Fijn, dit voortvarende gevoel. En ze ziet dat het haar man ook rust geeft.
Sandra kan niet wachten. Ze heeft er zin in.
Kunt u ook niet wachten? Neem dan contact op of bekijk onze werkwijze.
