INTERIEURONTWERP WAREHOUSE LOFT

Een pand dat nooit bedoeld was om in te wonen. Een loods met bakstenen wanden, een betonvloer en een plafond van bakstenen troggewelven. Ongeïsoleerd en bijna 4 meter hoog. Voorheen een bedrijfspand en toen de huurder vertrok, ontstond het idee: hier valt te wonen.

Dat gebeurt vaker met dit soort panden in de wijk. Alleen: hoe maak je van een loods een thuis? Hoe krijg je er een fijn klimaat? Hoe zorg je dat je je niet verloren voelt in die schaal? En hoe deel je zo'n open volume in zonder de kwaliteit van de ruimte te verliezen? Met precies die vragen klopten de opdrachtgevers aan bij Masters of Interior Design.

VAN BEDRIJFSPAND NAAR THUIS

De opdrachtgevers zijn een gezin. Hij is chef-kok van origine. Hij kookte in restaurants, stapte later over naar de wereld van logistiek en automotive, en houdt van snelheid en sportieve auto's. Maar koken bleef zijn passie. Voor hem is de keuken letterlijk het hart van het huis, een professionele keuken was dan ook geen wens maar een eis. Zij werkt in het onderwijs, houdt van orde, van reizen en van haar eerste latte macchiato in de ochtend.

Samen delen ze twee grote liefdes: boeken en planten. Zoveel boeken dat ze in dozen belandden toen er geen wand meer vrij was, en zoveel planten dat ze hun eigen leven omschrijven als een urban jungle. Hun dochter groeit ertussen op: sportief, maar toch het liefst knus op de bank onder een dekentje. En sinds kort loopt er een zwarte hond over de betonvloer.

Via de MasterPlan Methode© brachten Marc en Sven die werelden in kaart. Waar begint de ochtend? Waar komt het gezin samen? Wat heeft ieder nodig om zich thuis te voelen? Iedereen vulde een eigen WoonAnalyse in, ook de dochter. In enkele weken werd een overweldigend leeg volume een helder plan. Niet de loods stond centraal, maar de mensen die erin zouden gaan leven.

DE UITDAGING: EEN LOODS BEWOONBAAR MAKEN

Een loods biedt ruimte en rauw karakter, maar ook een lijstje ongemakken. 310 ongeïsoleerde vierkante meters, met aan de straatzijde een rij voormalige kantoren. De vragen stapelden zich op. Hoe houd je het aangenaam zonder de openheid te verliezen? Hoe voorkom je dat je je klein voelt onder een plafond van bijna vier meter? Waar ga je slapen, waar ga je wonen, en wat komt er in die kantoren?

DE AANPAK: EERST ISOLEREN, DAN ZONEREN

Eerst het onzichtbare werk. Dak, vloer, gevels en nieuwe lichtstraten werden volledig geïsoleerd, met vloerverwarming door de hele ruimte. Op de plekken waar men zit, kwam extra infraroodverwarming, verstopt uit het zicht. Achteraf bleek die nauwelijks nodig. Zelfs de grote, traag draaiende industriële ventilatoren die bedacht waren om de warmte te spreiden, waren niet nodig.

Dan de indeling. Dwars door de ruimte loopt een houten kastenwand, van voor tot achter en net uit het midden, in het verlengde van de aanbouw aan de achterzijde. Die wand doet meer dan opbergen. Hij maakt van een taps toelopend volume een rechthoekige ruimte, en verdeelt de loods in twee lange helften waar u volledig omheen kunt lopen.

Op het ritme van de stalen balken ontstonden vervolgens de zones: aan de achterzijde bij het terras een zithoek en een plek om te koken en te eten. Dieper in de ruimte, verder langs de kastenwand, een leesjungle met bibliotheek en werkplek. De kasten lopen bewust niet tot het plafond. Zo blijft het grote open loodsgevoel intact, terwijl u zich toch tussen de planten kunt terugtrekken in een comfortabele fauteuil.

De inspiratie kwam voor een deel uit het Braziliaanse brutalisme van Oscar Niemeyer. Pure, rauwe materialen en grote gebaren als basis, verzacht door hout en groen.

HET RUWE KARAKTER, ZICHTBAAR GEHOUDEN

Wat de loods een loods maakt, bleef dus in het zicht. De stalen balken werden antraciet, met bewust toegevoegde kabelgoten die het industriële karakter versterken. De vloer bleef beton. De bakstenen wanden, al wit geschilderd, bleven wit. En dan het groen: geen kamerplantjes, maar echt grote joekels die van de vloer tot bijna tegen de balken reiken. Ze halen werkelijk de natuur naar binnen en verzachten de harde materialen, tot men zich soms even in een jungle waant.

DE KEUKEN: HET HART

De keuken heeft een massief RVS kookeiland, een echte horecakachel, een side-by-side XL koelkast en vriezer: dit is een keuken voor iemand die er écht in kookt. De kastenwand is uitgevoerd in diep zwart (Resopal Artist Joy Black), met een ruw, eveneens zwart werkblad (FENISTONE Riverwashed Black Satin). Hierdoor ontstaat een sterk volume, dat nodig is om weerstand te bieden tegen zo'n overweldigende ruimte.

Tegen het RVS kookeiland staat de plantentrap: een houten, getrapt podium vol groen. Mooi om te zien, maar ook slim bedacht. In de treden zitten lades verwerkt waarin de hele afvalstroom verdwijnt: gft, restafval, plastic, papier en glas. Functie en schoonheid in één gebaar.

Hier begint ook de dag. Het gezin ontbijt altijd samen, aan het eiland. Zij met haar latte macchiato, hij als echte thee-liefhebber. En in het weekend wordt er urenlang gekookt, geaperitieft en getafeld, met het gezin of vrienden. Het bord wordt geserveerd alsof u in een restaurant zit.

DE LEESJUNGLE EN DE BIBLIOTHEEK

Dieper in de ruimte ligt de wereld van de boeken. Een volledige wand vol banden, met een bibliotheekladder om ook bovenaan te komen. Kookboeken, plantenboeken en reisherinneringen naast elkaar. Ertussen staat een zwarte Eames lounge chair verdekt opgesteld, en aan de wit gepleisterde bakstenen muur hangt eigenzinnige kunst. Het is dé plek om weg te zakken met een boek, omringd door groen, terwijl het daglicht via de lichtstraten naar binnen valt.

Er kan ook gewerkt worden. Er is een ingebouwd bureau met stevige messing rand en groen antiek leder, met daarop een groene bankierslamp. In de kastenwand is ook het toilet onzichtbaar weggewerkt, achterom bereikbaar, met de garderobe er direct naast. Alles op zijn plek, niets in het zicht dat er niet hoeft te zijn.

DE ZITHOEK

In de zithoek staan twee warme, cognackleurige leren fauteuils. Erfstukken met uitzicht op het terras. Het opvallendste is een meterslange ruwe stalen knikarm: een industrieel element dat helemaal past bij de loods. Hieraan hangt de televisie, die u opzij kunt zwenken of juist naar u toe kunt trekken, precies zoals u op dat moment wilt. Op vrijdagavond ploft de kok hier neer, de dochter kruipt weg onder een dekentje, en de hond strekt zich uit op het koele beton.

SLAPEN ACHTER PADOEK

De slaapkamer en badkamer liggen in een uitbouw met een gevel van padoekhout. Datzelfde vergrijsde hout loopt van buiten naar binnen door in de kastenwand. Het is die rode draad van het huis: rauw staal en beton, verzacht met hout en groen.

De badkamer en inloopkast sluiten direct op de slaapkamer aan, met een bad omkaderd door tropisch hardhout, met daartegenover een strak wastafelmeubel en volop groen.

DE VOORBOUW: GARAGE, MANCAVE EN EEN EIGEN WERELD

De voormalige kantoren aan de voorzijde kregen elk een nieuwe rol. Er kwam een dubbele garage voor de auto's, met de Lotus op zijn plek. Er kwam een mancave en de dochter kreeg haar eigen wereld. Een eigen woonkamer, slaapkamer en badkamer, bijna op zichzelfstaand, passend bij een sportieve tiener die het liefst wegkruipt.

HET RESULTAAT

Wat een bedrijfspand was, werd een thuis. De loods bleef loods, met haar staal, beton en baksteen in het zicht, maar tussen die harde materialen leeft nu een gezin. De ochtend begint met koffie en thee aan het kookeiland. Overdag wordt er gewerkt aan de groene bureaubladen en weggedroomd tussen honderden boeken en planten. In het weekend staat de keuken uren aan, wordt er getafeld met vrienden, en eindigt de avond op de bank, met of zonder de televisie die meebeweegt.

Masters of Interior Design ontwerpt vanuit Rotterdam totaalprojecten door heel Nederland en daarbuiten.