INTERIEURONTWERP HERENHUIS, HILLEGERSBERG

VAN LEGE MUREN NAAR EEN HUIS DAT WERKT

De vorige woning had een behoorlijk open floorplan, waar de zones in elkaar overliepen. Speelgoed tussen de eetkamerstoelen, schooltassen naast de bank, werkspullen op de eettafel. De zones waren er, maar ze deden niet wat ze moesten doen.

Via de MasterPlan Methode© brachten Marc en Sven de dagelijkse routines van het gezin in kaart. Hoe ziet een doordeweekse avond eruit als één van de twee ouders pas om half acht thuiskomt? Wat gebeurt er als de jongste uit school komt en het hele huis als klimrek beschouwt? Waar zit het gezin als iedereen thuis is, maar niet per se samen is? De antwoorden op dit soort vragen bepaalden het ontwerp. Samen kunnen zijn wanneer u dat wilt. Een eigen plek wanneer u dat nodig heeft.

DE UITDAGING: EEN HUIS DAT ALLES TEGELIJK MOEST ZIJN

Het herenhuis op de Grindweg ligt aan een dijk: de begane grond ligt boven straatniveau, het sousterrain grenst direct aan de achtertuin. Vier bouwlagen, elk met een eigen karakter.

De vraag was: hoe maak je van vier afzonderlijke verdiepingen één samenhangend huis? En hoe organiseer je 327 m² zodat het meewerkt met de logistiek van een jong gezin?

DE AANPAK: WIE THUISKOMT, LAAT ALLES BENEDEN

Het sleutelinzicht was scheiding. De woonlaag moest schoon zijn. Vrij van jassen, tassen en het grootste speelgoed. Dat betekende dat alles wat met spelen, thuiskomen en vertrekken te maken heeft, in het sousterrain werd opgelost. En dat de verdiepingen erboven elk hun eigen rust kregen.

HET SOUSTERRAIN: THUISKOMEN OP TUINNIVEAU

Het gezin komt binnen via de semi-buitenkeuken aan de achterzijde. Jassen aan de kapstok, tassen op hun plek, schoenen uit. Eén trap omhoog is de woonkamer. Wie daar aankomt, heeft alles dat met buiten te maken heeft al achter zich gelaten.

De speelkamer ligt rechts aan de voorzijde het sousterrain. Ruim veertig vierkante meter, een donkere vloer die tegen een stootje kan. Het heeft iets van een gymzaal. Er hangt een boksbal aan het plafond. Gymnastiekmatten liggen langs de wand. De kinderen, vol energie, kunnen hier hun gang gaan. Maar er is ook plek om te knutselen aan tafel en een veilige plek waar Lego-constructies dagen kunnen blijven staan.

Verder vind je er een wasruimte en een berging. De kamers die u nooit laat zien aan gasten, maar waar het huishouden op draait.

DE BEGANE GROND: DE HUB

De begane grond is nu weer een open floorplan, opgedeeld in zones die via bewust ontworpen doorkijkjes en zichtlijnen met elkaar verbonden zijn. Kolommen en inbouwkasten markeren waar de ene zone ophoudt en de volgende begint. U bent altijd ergens. U kijkt altijd door naar ergens anders.

En omdat de grote ergernissen uit de vorige open floorplan, het speelgoed en de spullen, nu opgelost zijn, blijft de begane grond rustig. 

Aan de voorzijde is de zithoek met het haardmeubel van bijna vijf meter breed en twee meter hoog. Haard, televisie en houtopslag in één maatwerkwand. De interieurbouwer stuurde een foto vanuit de werkplaats met de vraag of het echt zo groot moest. Jawel! Het meubel geeft de ruimte schaal. Het is waar u naartoe kijkt als u binnenkomt, en waar u naartoe trekt als het buiten donker wordt.

Aan de achterzijde is de volledige gevel van glas. U kijkt uit over de tuin, drie meter lager. Tussen de trap naar het sousterrain en de zijmuur tekende Sven een element dat niemand had gevraagd: een theatertrap over de volle breedte. Een zitlandschap van vloer tot glas dat naar het licht groeit. Op een doordeweekse ochtend zit de eigenares er graag even te lezen en na schooltijd schuiven de kinderen al kleurend aan. Op zondag kun je de eigenaar van de woning hier betrappen met een kopje koffie en een rapport dat al gelezen had moeten zijn. Kortom, het is de meest gebruikte plek van het huis geworden.

OPEN VERSUS GESLOTEN

De keuken ligt ook aan de achterzijde, achter een paar flinke kolommen met ingebouwde kasten. Vanuit de woonkamer ziet u de kok, maar de keuken zelf blijft uit het zicht. Wie aan het aanrecht staat, kijkt over de trap naar het sousterrain de tuin in.

Aan de trapzijde van het eiland is de bar. Het is de plek waar de man des huizes nog weleens plaatsneemt als hij thuiskomt. Werktas in het kastje ernaast. Terwijl er gekookt wordt, worden de verhalen van de dag verteld.

De eettafel is naast de keuken, tussen de zitkamer en de theatertrap in. Groot genoeg voor het hele gezin en nog een beetje meer. Erboven, in het hart van de tafel, de bijzondere hanglampen van Karman.

DE HOOFDSLAAPKAMER: STILTE BOVEN HET GEZIN

Op de eerste verdieping de hoofdslaapkamer met en-suite badkamer: het wellnessgevoel wordt bereikt door het vrijstaande solid surface bad en de ruime inloopdouche, afgewerkt in de luxe excu tegels van Mutina Déchirer.

Het is de verdieping die u deelt met de twee jongste kinderen, maar de slaapkamer voelt als een eigen wereld.

DE KINDERKAMERS: DRIE KARAKTERS, DRIE WERELDEN

Kinderkamers horen helemaal niet even groot te zijn. Ze horen ontworpen te worden passend bij het karakter van ieder kind. De één houdt van wegkruipen in een hoek met een boek, de ander van vriendinnen uitnodigen op de kamer. 

Elk kind kreeg dus een kamer die past bij wie het is. De jongste zoon slaapt op dezelfde verdieping als zijn ouders, dicht bij hen. Junglebehang van vloer tot plafond. Kleurrijk, stevig en op de groei.

De middelste zoon heeft een ruime kamer op dezelfde overloop. Hij is een stille dagdromer en Lego-bouwer. Boven zijn hoogslaper: een lichtgevend sterrenstelsel op het plafond. Zijn eigen universum. Beneden: een cocon met een bureau en zijn metalen kast vol schatten. De muur ertegenover vangt door de metallic verf de schittering van het daglicht. 

De oudste dochter slaapt op de tweede verdieping. Haar kamer is in haar favoriete kleuren, zacht roze met rosé-goud behang. Een twijfelaar, een bureau groot genoeg voor twee stoelen zodat er een vriendin bij kan, wandkastjes en vitrinekubussen voor haar knutselwerk. Eigenwijs, sociaal, en een eigen verdieping. Dat past.

HET RESULTAAT

De opdrachtgever wilde een plek om met het hele gezin tot rust te komen. Ze wilden een huis waar het gezin samen kon zijn. Ze kregen wat ze zochten.

Het sousterrain absorbeert het dagelijkse komen en gaan. De woonlaag is stil als het moet, vol als het mag. De kinderkamers zijn persoonlijk tot op het plafond. En de theatertrap, het element dat niemand had gevraagd, is uitgegroeid tot de plek waar het gezin het vaakst samen is.

Dat is wat een interieur moet doen: uw leven op uw eigen voorwaarden mogelijk maken.